Błogosławiona Karolina
Pokaż menu

16-06-2018

Refleksja na Dzień Ojca

Bóg wezwał św. Józefa, aby służył bezpośrednio osobie i misji Jezusa poprzez sprawowanie swego ojcostwa. Właśnie w ten sposób Józef współuczestniczy w wielkiej tajemnicy odkupienia. To mąż ukształtowany łaską Ducha Świętego do tego, by stać się doskonałym na miarę najwspanialszego ze stworzeń - Matki Bożej, jego małżonki, i naszego Pana Jezusa Chrystusa, jego prawowitego Syna.

 

    Ojciec jest dla dziecka wzorem mężczyzny, męża. Jako świetni obserwatorzy, maluchy potrafią dostrzec jakość relacji małżeńskich między tatą i mamą. Jeśli tatuś jest czuły i dobry dla syna lub córki, ale w stosunku do matki okazuje szorstkość, oschłość, poniża ją - nie będzie wiarygodny w oczach dzieci. W takiej rodzinie nie będą one do końca szczęśliwe, radosne i beztroskie. Podstawą udanego ojcostwa jest miłość małżonków. Okazując szacunek matce, ojciec uczy dzieci poszanowania godności kobiety: chłopców uczy szanować dziewczęta, dziewczętom wskazuje potrzebę szacunku dla własnej kobiecości. Wraz
z rozwojem dziecka ojciec zaczyna mieć coraz większy wpływ na jego wychowanie.

 

Przykład Józefa jako ojca-wychowawcy pokazuje co jest ważne. Nastolatkowie cenią takie cechy ojca, jak opiekuńczość, cierpliwość, wyrozumiałość, stawianie rozumnych wymagań. Młodzi ludzie oceniają całość zachowań ojca w życiu rodzinnym. Wiedząc, kim jest Jezus, św. Józef rozumiał, że jego rola jako wychowawcy wymagała niezwykłej delikatności, bogactwa ducha i dojrzałej osobowości. Jego ojcostwo wyraziło się w sposób konkretny w tym, że uczynił ze swego życia służbę, złożył je w ofierze tajemnicy wcielenia i związanej z nią odkupieńczej misji; posłużył się władzą, przysługującą mu prawnie
w Świętej Rodzinie, aby złożyć całkowity dar z siebie, ze swego życia, ze swej pracy. Przekształcił swe ludzkie powołanie do rodzinnej miłości w ponadludzką ofiarę z siebie, ze swego serca i wszystkich zdolności, w miłość oddaną na służbę Mesjaszowi, wzrastającemu w jego domu.

 

Zobaczmy, jak ważna jest postać ojca w dzisiejszym społeczeństwie. Właściwym ojcem jest mąż, który wychowuje dziecko, niezależnie od tego, czy jest rodzicem biologicznym, czy nie. Bycie ojcem nie sprowadza się tylko do biologii. To olbrzymia, delikatna sfera kontaktów międzyludzkich, uczuć, przeżyć, dążeń i działań.

 

Ojcostwo to najważniejsze dzieło w życiu mężczyzny. Każdy człowiek dźwiga bagaż doświadczeń wyniesionych z domu rodzinnego. Mogą mu one pomóc w rozwiązywaniu różnych życiowych problemów, ale mogą też być balastem utrudniającym czy wręcz uniemożliwiającym normalne funkcjonowanie w świecie. I tu uwidacznia się ogromna odpowiedzialność matki za jakość jej macierzyństwa i ojca za jakość jego ojcostwa. Negatywnych przykładów ojcostwa jest zbyt wiele. Współcześni mężczyźni porzucają dzieci z matkami, piją i biją swoje małżonki.

 

Ale nawet w rodzinach, gdzie nie ma przemocy, widzimy brak udziału mężów w wychowaniu swoich dzieci. Cała odpowiedzialność leży na barkach kobiet. Odrzucone emocjonalnie przez rodziców, dzieci mają negatywny obraz siebie. Gdy chłopiec kocha i podziwia ojca, z radością go naśladuje i jest dumny z podobieństwa do niego. Jeśli ojciec jest godny pogardy, syn odnosi to także do siebie, broniąc się jednocześnie przed poczuciem poniżenia - odcina się od ojca agresją i odrzuceniem. Stąd wniosek: brak przykładu ojca utrudnia wychowanie.

 

Pozytywny przykład ojcostwa podaje św. Józef: wyrozumiały, pracowity, pobożny, opiekuńczy, kochający. Powierzył swą rodzinę w ręce Boga, zaufał Mu. Wszystkie rodziny powinny upodabniać się do Świętej Rodziny, a wszyscy ojcowie do św. Józefa.

Oprac.: Krystyna Śnihur

Fotoblog

Spacer wirtualny


Parafia


Dom w Wiśle

Kościół z lotu ptaka

Panorama

Siłownia

Grota solna